اگر كسى بگويد : اين آيه در روز احد نازل شد و در آن خدا مسلمانانى را كه پس از شايع شدن خبر دروغ قتل پيامبر ( ص ) گريخته بودند ، خطاب قرار داده و لفظ روشن قرآن نيز بر آن دلالت مىكند ، پس چرا آن را درمورد كسانى كه على را از خلافت دور نمودند ، مورد استدلال قرار مىدهيد ؟ در پاسخ مىگوييم : اين آيه درباره گريختگان روز احد نازل شده است و لفظ و سياق آن نيز در اين مورد روشن است و اشاره به پيروزى مسلمانان بر مشركان در روز بدر دارد و مىفرمايد : ( إِنْ يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِثْلُهُ . ) « 1 » « اگر به شما آسيبى وارد شود همانا به آن قوم نيز مانند آن رسيده است » . اما « مورد ( شأن نزول ) فقط قابل استناد به امر وارد ( رويداد شان نزول ) نيست » و كسانى كه روز احد گريختند همان كسانى بودند كه فدك را از فاطمه ( س ) گرفته و همان‌هايى هستند كه خدا آن‌ها را مورد خطاب قرار داده و گوشزد نمود كه ايمان اينان به پيامبر ( ص ) به وجود وى مربوط است و با بقاى او ماندگار و در صورت نبودنش از ميان خواهد رفت . بر آنان بود كه اگر واقعا مومن بودند با شنيدن خبر قتل رسول خدا ( ص ) با جانفشانى بيشترى به نبرد ادامه مىدادند نه آن‌كه فرار نموده و شكست خورده عقب نشينند . امام باقر ( ع ) فرمود : « على در روز احد شصت زخم برداشت و پيامبر ( ص ) پس از پايان نبرد بعضى زنان را مامور مداواى زخم‌هاى وى نمود . پس گفتند اى رسول خدا ( ص ) هر زخمى را علاج مىكنيم زخم ديگرى سر باز مىكند . پيامبر ( ص ) بر وى وارد شده و دستان خود را روى زخم‌هاى وى مىكشيد و مىفرمود : مردى كه در راه خدا چنين نصيبش رسد همانا نهايت كوشش و پايدارى را نموده است . سپس هرزخمى كه پيامبر ( ص ) بر آن دست مىكشيد

--> ( 1 ) - آل عمران : 140